Ήταν ένα αστρικό πλάσμα 41, ένα παιδί με αφρικάνικο χαμόγελο ,
ένα κορίτσι με μία μόνιμη κατάσταση βαδίσματος πάνω στον αιθέρα.

Ευθύνη για αυτό το γεγονός , διαμηνύω εγώ τώρα ως επικριτής
του κάθε παιδοψυχολόγου και ακαδημαϊκού για επανακτηθεί
η εμπιστοσύνη στις σκέψεις και στις αισθήσεις μας, ήταν ότι
το αστρικό πλάσμα έπασχε από φοβερή έλλειψη
εγκεφαλικής αναλυτικής επεξεργασίας
καθώς και αντίληψης της εικόνας του.

Το αποτέλεσμα αυτό είχε προκύψει
απ’ τη μητέρα του που στις
σχολικές εκδρομές δεν
είχε θυμηθεί ούτε
μία φορά να του
βάλει κεφτεδάκια
στην τσάντα του.

Τα δύο πρώτα στοιχεία
την έκαναν να υπάρχει
συνεχώς έντονα.
Η έλλειψη κεφτεδακίων
την έκαναν να απαιτεί
τα πάντα.

Αλλά γρήγορα
η κατάληξη
ήταν η εξής,
λάτρευε
να επιτίθεται.

Της φόρεσαν
κολάρο και
της έμαθαν
βιολί.